مرثیه عاشقانه

غروبا تو چشم مردم،که دارن میرن به خونه
یه ترانه هست که هیچ وقتی کسی اونو نمیخونه
غروبا تو دل مردم پُره از حرف نگفته
قصه ی این همه دیو و این همه زیبای خفته


گنبد سرد قصه، کبود تازیانه‌س
وقت طلوع تازه، تو ریتم این ترانه‌س
تو انجماد این شب، چشماتُ شعله‌ور کن
که این چراغ مرده، منتظر زبانه‌س

نفس نفس صدام کن، بزار که خوش صداشم
که بی صدا شکستن، آفت این زمانه‌س
ستاره رو خبر کن، سایه رو در به در کن
چشم تو چلچراغ ضیافت شبانه‌س

غزل غزل رسیدم به غربت نگاهت
وقت سفر، نگاه تو بهترین بهانه‌س
محرم راز من باش، مرثیه ساز من باش
که با صدای سبزت، مرثیه، عاشقانه‌س

نفس نفس صدام کن، بزار که خوش صداشم
که بی صدا شکستن، آفت این زمانه‌س
ستاره رو خبر کن، سایه رو در به در کن
چشم تو چلچراغ ضیافت شبانه‌س