آبی ست، چیزی روشن در چشم هایت/

می روید باغی روشن از دست هایت/

من با اشک از چشمان تو می ریزم/

با باغ از دستانِ تو می رُویم/

چیزی تا صبح فردا نمانده/

ماییم و صد قصه ی نخوانده/

باید از شهرِ تیره بُگریزیم/

باید با قصه ها در آمیزیم/

من از دستِ غمت، من از دستِ غمت/

عزیزم چه مشکل ببرم جان، چه مشکل ببرم جان!/

من از دستِ غمت، من از دستِ غمت/

عزیزم چه مشکل ببرم جان، چه مشکل ببرم جان!/

هر پاییز از چشمانِ تو می ریزد/

هر بار شکلی دیگر برمی خیزد/

امروز هم چشمانِ تو چه طوفانی ست!/

این پاییز در شهرِ موی تو طولانی ست/

در تو هر قصه ای جان می گیرد/

در من یک رازِ دیگر می میرد/

باید از شهرِ تیره بُگریزیم/

باید با قصه ها در آمیزیم/

چه دشت هایی در راه است!/

چه شهرهایی در باران!/

چه باغ هایی خندانند و اشک هایی پنهان!/

من از دست غمت، من از دست غمت/

عزیزم، چه مشکل ببرم جان، چه مشکل ببرم جان!/

آبی ست، چیزی روشن در چشم هایت/

می روید باغی روشن از دست هایت/

من با اشک از چشمان تو می ریزم/

با باغ از دستانِ تو می رُویم/

من از دست غمت، من از دست غمت/

عزیزم، چه مشکل ببرم جان، چه مشکل ببرم جان!/

من از دست غمت، من از دست غمت/

عزیزم، چه مشکل ببرم جان، چه مشکل ببرم جان!