نمی دانم چرا ناگه نمودی مویت را کوته آی آی یای یای

سر زلف پریشان را ز دامانت کردی جدا آی آی یای یای

فکندی بر خاک پایت بیافتاد از شانه هایت آی آی یای یای

آمد باد بهار ، سرمست و بی قرار

رقص آن گیسوی پریشانت کو

بویی از لطافت آزرده شانه ات در زیر بار گیسو

روزی در آغوش تو بود زیب بر و دوش تو بود آی آی یای یای

کو دگر آن رنگ و بویش رقص به باد آرزویش آی آی یای یای

این حال من این روز او این قصه ی جانسوز او آی آی یای یای

آمد باد بهار ، سرمست و بی قرار

رقص آن گیسوی پریشانت کو

بویی از لطافت آزرده شانه ات در زیر بار گیسو

آمد باد بهار ، سرمست و بی قرار

رقص آن گیسوی پریشانت کو

کوهی از لطافت آزرده شانه ات در زیر بار گیسو