من تنهای تنها ، می گذرم ، از میان روز و شب

بی آنکه کنار تو باشم

بمرانی تنهای تنها

درختان که سرسبزند علف ها که می رقصند

باد که میپیچد در تن بیشه زار و می گذرد و من

تنها می مونم تنها می مونم

روز ها که پر رنگ اند مردم که در حال خنده اند

آسمون یک دست آبی ابری بر پیکر ندارد و من

تنها می مونم تنها می مونم

تنها

من تنهای تنها ، می گذرم ، از میان روز و شب

بی آنکه کنار تو باشم

من تنهای تنها ، می گذرم ، از میان روز و شب

بی آنکه کنار تو باشم

گل های مست بهاری می خندند با بی قراری

می پاشند ابر بر بام آسمون خراشان خالی و من

تنها می مونم تنها می مونم

تنها

شاخ و برپ درخت همسایه سر دوانده بر فراز کوچه

نقش می گردد سایه زیر پای یاری که رفته و

تنها می مونم تنها می مونم

تنها می مونم تنها می مونم

من تنهای تنها ، می گذرم ، از میان روز و شب

بی آنکه کنار تو باشم

من تنهای تنها ، می گذرم ، از میان روز و شب

بی آنکه کنار تو باشم