خنده کنان گذر کنم گر فکنی به آتشم
هلهله سر دهم نگر , جان به کفم, سياوشم
تُندر پر خُروشم و اَخگر پُر شَراره ا م
راه سُکون نمي روم لحظه اي اَر که خاموشم
ره نبوُد به تيرگي در سَيَلانِ روح من
چشمه پاکم و روان , آب زلال بي غَشم
مستي عشق دارم و رمز اَ نَا اَلحَقم به لب
شعله زنم به پيکرت ,آتش تُند و سرکشم
من همه نبض هستي ام, واهِمه از فنا کجا؟!
در ره خيل عاشقان بادة مرگ مي چشم
قامَتَم اَر شکسته شد بيم نگير در دلت
بار دِگر شوم رسا , سنگ زمانه مي کشم
لحظة اِحتضار بر چهرة زرد خويشتن
خون شکفته مي زنم خَصم نبين مُشوشم