ای آشنا پيشم بمان آوای هَمرنگی بخوان
از چند وچون خاکيان يکباره خود را وارهان
در رَهگُذارِ عمرمان دشواري اين چيستان
آسان چه واگو ميشود در برگريزان خزان
*****
هر برگ را بنگر چه سان گويد به ما رازِ نهان
ازجبر بي رحم زمان اين کنده کار بي نشان
هرلحظه ای در هر شُدن توفَنده بر رُخسارمان
می کاود و رَج ميزند چين و چروکي بی امان
يعني که درياب عمر را اي خيره سر, مستِ جوان
*****
آگه شدی , پس شاد زي با جوهر هستي روان
همراه باگيتي بخوان از مهر انسان شادمان
برگو که در اين کهکشان از هر کران تا بيکران
جز عشق اين جانِ جهان چيزي نماند جاودان