چی بگم از کجا بگم دردمو با کیا بگم بهتره که دم نزنم حرفی از عشقم نزنم از عشقی که گم شد و رفت عاشق مردم شد و رفت عشقی که بی فروغ نبود برای من دروغ نبود بغض نشسته تو گلوم وقتی نشستی روبروم من از خودم چرا بگم باید از اون چشا بگم خیره تو چشم مست تو دست می دم به دست تو دل از زمونه می کنم حرف دلم رو می زنم چه حالتی داره چشات نرگس بیماره چشات چشم تو خوابم می کنه مست و خرابم می کنه وقتی نشستی رو به من از عاشقی بگو به من بزار چشات دل ببره اینطوری باشه بهتره چشات اگه پس نزنن چشمای سر سپردمو می شه فراموش کنم خاطره های مردمو چی بگم از کجا بگم دردمو با کیا بگم بهتره که دم نزنم حرفی از عشقم نزنم از عشقی که گم شد و رفت عاشق مردم شد و رفت عشقی که بی فروغ نبود برای من دروغ نبود بغض نشسته تو گلوم وقتی نشستی روبروم من از خودم چرا بگم باید از اون چشا بگم خیره تو چشم مست تو دست می دم به دست تو دل از زمونه می کنم حرف دلم رو می زنم چه حالتی داره چشات نرگس بیماره چشات چشم تو خوابم می کنه مست و خرابم می کنه چه حالتی داره چشات نرگس بیماره چشات چشم تو خوابم می کنه مست و خرابم می کنه چه حالتی داره چشات نرگس بیماره چشات چشم تو خوابم می کنه مست و خرابم می کنه چه حالتی داره چشات نرگس بیماره چشات چشم تو خوابم می کنه مست و خرابم می کنه
به سایت آواما خوش آمدید! لطفاً توجه داشته باشید که محتوای این سایت برای افراد زیر 12 سال مناسب نمیباشد. برای ثبت نام، باید 12 سال یا بیشتر داشته باشید. با ثبت نام، شما تأیید میکنید که شرایط سنی لازم را دارا هستید.
با این کار تمام آهنگ ها از صف شما حذف می شود. آیا مطمئن هستید که می خواهید پاک
کنید؟
ای که در شبهایِ دوری گریه میکردی برایم رفتی و بعد از تو دنیا غرق شد در گریههایم بی تو آوازی دلم را پر نخواهد داد دیگر بی تو حتی شوقِ خواندن مرده دیگر در صدایم بی تو آغاز سکوتم، بی تو پایان ترانه خندههایم بیدلیل و گریههایم بیبهانه گرچه دیگر هستیام را شوق دیداری نماندهست باید از باران بگیرم خاطراتِ مردهام را یا که عادت میکنم با بغضِ گلدان پشت شیشه یا به دریا میدهم گلهای بارانخوردهام را تا به کی باید به یاد روزهای رفته باشم بعد از این باید تو را از خاطراتم پس بگیرم یا به شوقِ لحظهی برگشتنت عاشق بمانم یا شبی در آخرین رویای غمگینم بمیرم بی تو آغاز سکوتم، بی تو پایان ترانه خندههایم بیدلیل و گریههایم بیبهانه گرچه دیگر هستیام را شوق دیداری نماندهست باید از باران بگیرم خاطراتِ مردهام را یا که عادت میکنم با بغضِ گلدان پشت شیشه یا به دریا میدهم گلهای بارانخوردهام را
