هر وقت که تو غروبا نارنجی میشه دنیا دنیام سیاه میشه دست خودم فقط باز مرهم رو زخم اشک رو گونه هام میشه دنیام سیاه میشه قبل از اینکه چادر شب وا بشه میگردم تا گمشدم پیدا بشه میدونم اون صورتمو یادشه میدونه دلخورم خیلی ازش پُرم حتماً اونم یه جایی منتظره عادت نداشت یهو بی خبر بره حال اونم از من الان بدتره درگیره درد اون روزای آخره هرکیو دیدم پرسیدم عشق منو دیده یا نه پایان این گریه رسیده یا نه پیدا شو یه آره بگو تو یا نه بگو به من دلواپس میشم تو پیشم نیستی و دلم آشوبه مشتاشو رو دیوار شب میکوبه پیداشو حالت بگو خوبه تنها پناه من حرفی به من بزن دنیارو زیر پاهام میذارمو هنوزم پیدات نمیکنم پیدات نمیکنم رسوا شدم عزیزم میگم تو خوبی و باز رسوات نمیکنم پیدات نمیکنم فکرمیکردم تو شبیه خودمی اما هر وقت میرسم یه قدمی زودتر رفتی فکر کردم عاشقمی این فکرا اشتباست چشمای تو کجاست هیچی اونجور که فکرمیکردم نبود پاک شد جاپات جلو چشمام خیلی زود این حد دوری حق عشقمون نبود مفرور بی هواست چشمای تو کجاست هرکیو دیدم پرسیدم عشق منو دیده یا نه پایان این گریه رسیده یا نه پیدا شو یه آره بگو تو یا نه بگو به من دلواپس میشم تو پیشم نیستی و دلم آشوبه مشتاشو رو دیوار شب میکوبه پیداشو حالت بگو خوبه تنها پناه من حرفی به من بزن
به سایت آواما خوش آمدید! لطفاً توجه داشته باشید که محتوای این سایت برای افراد زیر 12 سال مناسب نمیباشد. برای ثبت نام، باید 12 سال یا بیشتر داشته باشید. با ثبت نام، شما تأیید میکنید که شرایط سنی لازم را دارا هستید.
با این کار تمام آهنگ ها از صف شما حذف می شود. آیا مطمئن هستید که می خواهید پاک
کنید؟
ای که در شبهایِ دوری گریه میکردی برایم رفتی و بعد از تو دنیا غرق شد در گریههایم بی تو آوازی دلم را پر نخواهد داد دیگر بی تو حتی شوقِ خواندن مرده دیگر در صدایم بی تو آغاز سکوتم، بی تو پایان ترانه خندههایم بیدلیل و گریههایم بیبهانه گرچه دیگر هستیام را شوق دیداری نماندهست باید از باران بگیرم خاطراتِ مردهام را یا که عادت میکنم با بغضِ گلدان پشت شیشه یا به دریا میدهم گلهای بارانخوردهام را تا به کی باید به یاد روزهای رفته باشم بعد از این باید تو را از خاطراتم پس بگیرم یا به شوقِ لحظهی برگشتنت عاشق بمانم یا شبی در آخرین رویای غمگینم بمیرم بی تو آغاز سکوتم، بی تو پایان ترانه خندههایم بیدلیل و گریههایم بیبهانه گرچه دیگر هستیام را شوق دیداری نماندهست باید از باران بگیرم خاطراتِ مردهام را یا که عادت میکنم با بغضِ گلدان پشت شیشه یا به دریا میدهم گلهای بارانخوردهام را
