پاییز در روزهای دنیا راه میرود

میان این همه تاریکی خالی خاکستر و کلمات مهجور

شادی تا چای عصرانه ادامه پیدا نمیکند

حتی اگر مثل روزهای نخستین صدایم کنی

باید خیلی ساده باشم که سراغ باغ را از باد بگیرم

میدانم، میدانم لازم نیست نام رودی را بدانم تا بتوانم گریه کنم

و تو هیچوقت نمی خواهی باورکنی که مرگ سلطنتی ابدی دارد

و ما به احترام او کلاه ازسربرمی داریم و نمی خواهی برایم بگویی

چرا بعد از آمدن پاییزخوشبختی و چشم های تو نایاب می شود

حالا من چگونه بهره ی با یزید را خواب ببینم

وقتی عمرعشق و رویا این قدر کوتاه است
♪♪♪

وقتی زمستان زودترمی آید و ما پایان جهان را نمی دانیم

لابد می خواهی بگویی حضور همیشه ی مرگ نگذاشته است

تا میان شب و روز فرق بگذاریم

باشد،این هم بهانه ی دیگری

برای نیامدن صبح از روزنه چشمهای تو به خانه من

حالا اشک هایت را پاک کن

تا برایت ازنسلی بگویم که کلید خانه اش راگم کرده است

از پاییزکه در روزهای دنیا راه می رود

و از مادرم که شب را زیر سپیدی گیسوانش پنهان میکند تا من نترسم