وقتی چشت لبریز میشه اشکای تو اویز میشه دونه دونه میچیکه از چشم سیات نمی دونی دل آدم رو چه میشکونی خودت بهتر از هر کی میدونی که بارون پاییز می سوزونه دل آدما رو آی نمی دونی دل ادم را چه میشکونی خودت بهتر از هر کی میدونی که بارون پاییز می سوزونه دل آدما رو
میخوای بری حرفی نداری اشکات دارن جار میکشن رفتن همیشه پر غمه انگار دارن داد میکشن
ای نمی دونی دل ادم را چه میشکونی خودت بهتر از هر کی میدونی که بارون پاییز می سوزونه دل ادما رو ای نمی دونی دل ادم را چه میشکونی خودت بهتر از هر کی میدونی که بارون پاییز می سوزونه دل ادما رو
وقتی چشت لبریز میشه اشکای تو اویز میشه دونه دونه میچیکه از چشم سیات نمی دونی دل ادم را چه میشکونی خودت بهتر از هر کی میدونی که بارون پاییز می سوزونه دل ادما رو ای نمی دونی دل ادم را چه میشکونی خودت بهتر از هر کی میدونی که بارون پاییز می سوزونه دل ادما رو
میخوای بری حرفی نداری اشکات دارن جار میکشن رفتن همیشه پر غمه انگار دارن داد میکشن
ای نمی دونی دل ادم را چه میشکونی خودت بهتر از هر کی میدونی که بارون پاییز می سوزونه دل ادما رو ای نمی دونی دل ادم را چه میشکونی خودت بهتر از هر کی میدونی که بارون پاییز می سوزونه دل ادما رو
ای نمی دونی دل ادم را چه میشکونی خودت بهتر از هر کی میدونی که بارون پاییز می سوزونه دل ادما رو دل ادما رو دل ادما رو ای دل ادما رو
به سایت آواما خوش آمدید! لطفاً توجه داشته باشید که محتوای این سایت برای افراد زیر 12 سال مناسب نمیباشد. برای ثبت نام، باید 12 سال یا بیشتر داشته باشید. با ثبت نام، شما تأیید میکنید که شرایط سنی لازم را دارا هستید.
با این کار تمام آهنگ ها از صف شما حذف می شود. آیا مطمئن هستید که می خواهید پاک
کنید؟
ای که در شبهایِ دوری گریه میکردی برایم رفتی و بعد از تو دنیا غرق شد در گریههایم بی تو آوازی دلم را پر نخواهد داد دیگر بی تو حتی شوقِ خواندن مرده دیگر در صدایم بی تو آغاز سکوتم، بی تو پایان ترانه خندههایم بیدلیل و گریههایم بیبهانه گرچه دیگر هستیام را شوق دیداری نماندهست باید از باران بگیرم خاطراتِ مردهام را یا که عادت میکنم با بغضِ گلدان پشت شیشه یا به دریا میدهم گلهای بارانخوردهام را تا به کی باید به یاد روزهای رفته باشم بعد از این باید تو را از خاطراتم پس بگیرم یا به شوقِ لحظهی برگشتنت عاشق بمانم یا شبی در آخرین رویای غمگینم بمیرم بی تو آغاز سکوتم، بی تو پایان ترانه خندههایم بیدلیل و گریههایم بیبهانه گرچه دیگر هستیام را شوق دیداری نماندهست باید از باران بگیرم خاطراتِ مردهام را یا که عادت میکنم با بغضِ گلدان پشت شیشه یا به دریا میدهم گلهای بارانخوردهام را
