نگفتمت

نگمت نرو آنجا که آشنات منم
در این سراب فنا چشمه ی حیات منم
نگفتمت که به نقش جهان نشو راضی
که نقش بند سرا پرده ی رضات منم
نگفتمت که منم بحر و تو یکی ماهی
نرو به خشک که دریای با صفات منم
نگفتمت که چو مرغان به سوی دام مرو
بیا که قدرت پرواز و پر و پات منم
نگفتمت که تو را ره زنند و سرد کند
که آتش و تپش و گرمی هوات منم
نگفتمت که صفتهای زشت در تو نهند
که گم کنی که سرا چشمه ی صفات منم
وگر به خشم روی صد هزار سال ز من
به عاقبت به من آیی که منتهات منم
اگر چراغ دلی دان که راه خانه کجاست
وگر خدا صفتی دان که کدخدات منم
نگمت نرو آنجا که آشنات منم
در این سراب فنا چشمه ی حیات منم
نگفتمت که به نقش جهان نشو راضی
که نقش بند سرا پرده ی رضات منم