میر کاروان

مرا یک دم ساربان افتاد ناقه ی زینب رفته اند در گل

بده ظالم مهلتی آخر زان من که دارم عقده ها بر دل

شتر با نان بی کفن باشد این تن مجروحم در این صحرا

مرا نبود معجری دیگر تا کفن سازم پیکیر شهر را


ندارد چون سایه ای بر سر غیر خاشاک و جز تف گرما

خدای من کن تو آگاهم کشتی عمرم کی رسد ساحل

ای خفته خوش به بستر خوب دیده باز کن

احوال ما ببین و سپس خواب ناز کن

برخیز صبح و شام شد ای میر کاروان

مارا سوار بر شتر بی جهاز کن