به رهی دیدم برگ خزان افسرده ز بیداد زمان کز شاخه جدا بود
چو ز گلشن رو کرده نهان در رهگذرش باد خزان چون پیک بلا بود
ای برگ ستم دیده ی پاییزی آخر تو ز گلشن ز چه بگریزی
روزی تو در آغوشه گلی بودی دلداده و مدهوش گلی بودی
ای عاشقه شیدا دل داده ی رسوا گویمت چرا فسرده ام
در گل نه صفایی باشد نه وفایی جز ستم ز می نبرده ام
تیر غمش در دل بنشاندم در غم او من جان بفشاندم
تا شد نو گل گلشنو زیبه چمن
رفت آن گل من از دست با خار و خسی پیوست
من مانده ام و صد بار گران وین پیکر بی جان
ای تازه گل گلشن پژمرده شوی چون من
هر برگ تو افتد به رهی افسرده و بی جان
رفت آن گل من از دست با خار و خسی پیوست
من مانده ام و صد بار گران وین پیکر بی جان
ای تازه گل گلشن افسرده شوی چون من
هر برگ تو افتد به رهی پژمرده و بی جان