این تویی… که توو قصــه هاست… ریشه توو دردِ ما داره…

هوایِ بال و پَر زدن؛ برایِ عاشقــا داره…

موسیقیِ غریبِ غم؛ گُم شـده تویِ ناله هاش…



تو خالـــیِ پیاله مون؛ عطش!! میریـــزه از صداش…

این تو کجاســـت؟!؟! که خالیه… صـدایِ پاش رو پله ها…

شکوهِ پرچمـــش دیگه!! مُچاله شـــد رو قلّه ها…


ببین!! که روحِ تشنـــگیش… جز به سراب نمیرسه…

شیهه یِ اسبِ خســـتَشَم، پایِ رکــاب نمیرسه…

پس با کــدوم بهار میاد؟!؟! کسی که جنـسِ بارونه…

غربتِ نسـل عاشقو… توو سینه ها میســـوزونه

پهلوِونِ توو قصـه ها؛ خودِ تویی… خودِ منــم…

میزنه نبـضَم تو رَگــت… میتَپه قلبت؛ تو تنم…

{ فصلِ من و تو ما شدن؛ فتحِ همــه یِ سـتاره هاس

توو این ولایـــت؛ بعد از این، نوبتِ عاشـــقیِ ماس