شبِ روییـــدن و هجرت…شبِ از ریشه پَژمردن

شبِ تن پوش، نو کردن… ولی باز؛ از درون مُـــردن…

کجا برگردم؛ از وحشـــت؟!؟! از این مردابِ خاموشـی…

چــه پنهان شد؛ صـدای من!!! چه عُریان شـــد؛ فراموشی!!!…


کجا برگردم؛ از پَرسـه؟!؟! چـــراغِ عشق؛ روشـــن نیست

نه هـمراه و نه هم وحشـــت… کسی جز مرگ؛ با من نیســـت…

ردایِ مرگ میـپوشــم… برهنه زیرِ این خنـــجر…


خداحافـــظ!! شـــبِ تَفته… سلام!!! ای باغِ خاکســـتر…

اگر دور و اگر نزدیـــک… تو را جز خود؛ نمــــیدانم…

چنان گُم میـــشوَم در تو؛ که پیـــدا نیست، پایانَـــم…

گرفــــتارِ تواَم امّا که سرشــــارم، از آزادی


خداوندِ جهـــانم من!! در این ویرانـه، آبــادی

کمک کن… ای سَبـک دامن!!! جهـــان؛ از سیـــنه بردارم…

که از اندوه لبـــریزم… که از شـــب گریه؛ سَرشـــارم…

غریبــــه… ابرِ سـنگینــــم…

پُـــــــرَم… امّا نمیـــــبارم