مِحنت سرایِ اين جهان را گشته ام بسيار من
از هر دياري رَسته ام جز تو بِهين مادر وطن
قليم هاي گونه گون را سوده ام دستي ولي
گرماي تو جان پرور اَست,بي هيچ ترديد وسخن
دلسردي وتلخيست روکردن به کويِ ديگران
پيوند با خاکِ تو خواهم وَر بپوشم من کفن
حافظ چه گريان گفت, درد غربت از يار وديار
ناليد, چونان گوئيا, جانش رَهيده است از بدن
بس قرنها بيگانگان را, رانده اي ,تارانده اي
جاويد ماندي وبمان,دور از تو دست اهرمن
پروردي و پرورده اي,رندانِ عاشق ,جان به کف
سرچشمه ات جوشنده باد اي ياور روئينه تن
شوريده وديوانه ام,کاينسان دوان با پا وسر
باز آمدم ايرانِ من,آغوش بگشا اي وطن