مطربی شبگرد با سازی به دوش
می نوازد تا برقصد ناله ها
از صدای غمگسار ساز او
خون گرفته چهره آلاله ها
♪♪♪
آنکه بر لبهای دیگر خنده کاشت
در درون خویش صدها صه داشت
دردهای دیگران را چاره کرد
درد خود را ،در درون پنهان بداشت
♪♪♪
مطرب شبگرد این قصه منم
همچو نقاش و اسیر عشق
مینوازم گرچه سازم کوک نیست
کوک کن گوشت به گام شرح عشق
بعد تو با هرکه کردم دوستی
یادگاری از رخت بر چهره داشت
یعنی این شبگرد پیر دوره گرد
در خیالش طرحی جز تو را نداشت
♪♪♪
من به تنهایی عجب خو کرده ام
آنچه در کف داشتم رو کرده ام
من به تنهایی عجب خو کرده ام
آنچه در کف داشتم رو کرده ام
هرکجای گل رویت پر زنی
من به یاد عطر تو بو کرده ام
من به یاد عطر تو بو کرده ام
حیف آن روزی که آیی سوی ما
دست تقدیر، عاشقت را چیده است
نقش بسته جمله این تن در کوچه ها
پیچک عشقت به دل پیچیده است
پیچک عشقت به دل پیچیده است