از روزی که یادمه شبه حالم همیشه تبه ای کاش یه روز روز شه، همیشه یه چیزی کمه این دلیل خندمه ای کاش یه روز روز شه بارون که میزنه تعداد آدما کمه پس عاشقا کوشن آرزو میکنن همه کاشکی بارون بزنه پس چرا بارونی میپوشن یکی آرزوش اینه اونکه که رفته برگرده وقتی کنارت بود دیدیش نه نه نه نه نه یکی آرزوش اینه اونکه خوابه بیدار شه تا که بیدار بود دیدیش نه نه نه نه نه فرصت زندگی کمه بیا زندگی کنیم این زندگی همش غمه بیا زندگی کنیم حرفامو باورت بشه عاشقی سرت بشه عشق حرف آخرت بشه بیا زندگی کنیم همه آرزوم اینه تو کنار من باشی نه نمیخوام تنهایی نه نه نه نه نه همه دنیامو میدم تا تو همه ی دنیا شی این بار نمیبازم نه نه نه نه نه دنیا یه دمه تو نباشی غمه دنیا قفسه تو که باشی بسه دنیا یه دمه تو نباشی غمه دنیا قفسه تو که باشی بسه من خودم میگفتم به همه عاشقی جهنمه عاشقی با قصه ها مرد، این چه حسیه اومده ای خدا حالم بده یه نفر دلمو برد دیدی دنیا رو یکی اومد دیدی دنیا رو غصه هام مرد دیدی دنیا رو قصه چی شد دیدی دنیا رو عاشقی مرد روزا آسمونا رو شبا کهکشونا رو بی تو نمیخوام دنیارو نه نه نه نه نه؛ نم نم بارونو گنجای قارونو تو نباشی نمیخوام نه نه نه نه نه دنیا یه دمه تو نباشی غمه دنیا قفسه تو که باشی بسه دنیا یه دمه تو نباشی غمه دنیا قفسه تو که باشی بسه
به سایت آواما خوش آمدید! لطفاً توجه داشته باشید که محتوای این سایت برای افراد زیر 12 سال مناسب نمیباشد. برای ثبت نام، باید 12 سال یا بیشتر داشته باشید. با ثبت نام، شما تأیید میکنید که شرایط سنی لازم را دارا هستید.
با این کار تمام آهنگ ها از صف شما حذف می شود. آیا مطمئن هستید که می خواهید پاک
کنید؟
ای که در شبهایِ دوری گریه میکردی برایم رفتی و بعد از تو دنیا غرق شد در گریههایم بی تو آوازی دلم را پر نخواهد داد دیگر بی تو حتی شوقِ خواندن مرده دیگر در صدایم بی تو آغاز سکوتم، بی تو پایان ترانه خندههایم بیدلیل و گریههایم بیبهانه گرچه دیگر هستیام را شوق دیداری نماندهست باید از باران بگیرم خاطراتِ مردهام را یا که عادت میکنم با بغضِ گلدان پشت شیشه یا به دریا میدهم گلهای بارانخوردهام را تا به کی باید به یاد روزهای رفته باشم بعد از این باید تو را از خاطراتم پس بگیرم یا به شوقِ لحظهی برگشتنت عاشق بمانم یا شبی در آخرین رویای غمگینم بمیرم بی تو آغاز سکوتم، بی تو پایان ترانه خندههایم بیدلیل و گریههایم بیبهانه گرچه دیگر هستیام را شوق دیداری نماندهست باید از باران بگیرم خاطراتِ مردهام را یا که عادت میکنم با بغضِ گلدان پشت شیشه یا به دریا میدهم گلهای بارانخوردهام را
