هر غزل از یاد شما مثل نفس کشیدنه

وقتی هجوم سایه ها منو به دست شب میدن

تو باغ بی برگی من جیرجیرکا قصه میگن

روی جراحت تنم کیه که مرهم می ذاره

دست کیه تو خستگیم پلکامو رو هم می ذاره

تو ازدحام آدما گم شده ای خسته شده

تموم این پنجره ها به روی اون بسته شده

لطف شماست که آینه ها منو به من نشون میدن

ستاره ی زمینیمو به باغ کهکشون میدن

لطف شماست که آینه ها منو به من نشون میدن

ستاره ی زمینیمو به باغ کهکشون میدن

تمام بن بست منو دست شما وا می کنه

کویرمو سرابمو حریم دریا می کنه

تمام بن بست منو دست شما وا می کنه

کویرمو سرابمو حریم دریا می کنه