چقدر زخمی از دشنه یِ روزگاریم , چقدر آه ناگفته تو سینه داریم
به غیر از همین آستین غریبی ؛ کجا بغض هامونو باید بباریم
غم ما تو هر سینه ای جا نمیشه ، به این سادگی ها دلی وا نمیشه
دیگه هیچ لبخند آرامبخشی , حریفِ دل خسته یِ ما نمیشه
زمونه نفس هایِ ما رو گرفته ؛ جایِ دستمون پایِ ما رو گرفته
با این روز و شب هایِ کابوس وارش ، نجنگیده رویایِ ما رو گرفته
خدایا غریبیم دریاب ما رو , تو که میشنوی این همه ربنا رو
برامون یه بارونی بفرست ؛ شاید بباره بشوره غم روزگارو
یه شعریم از بیت اول تا آخر ، به جز عشق چیزی گدایی نکرده
یه سازیم افتاده یه گوشه تنها , که هیشکی بهش اعتنایی نکرده
زمونه نفس های ما رو گرفته ؛ جای دستمون پای ما رو گرفته
با این روز و شب های کابوس وارش , نجنگیده رویای ما رو گرفته
خدایا غریبیم دریاب ما رو ؛ تو که میشنوی این همه ربنا رو
برامون یه بارونی بفرست ، شاید بباره بشوره غم روزگارو غم روزگارو