همه میگن یه چند ماهی گذشته، میگن شاید من و ول کرده باشی هنوز چشم انتظار ماه بعدم، گمونم راهت و گم کرده باشی تو گفتی قبل یک ماه بر می گردی، خوب انصافت کجاست چشم انتظارم شمردم روز هارو خیلی گذشته، اگر بی من خوشی حرفی ندارم توقع از کسی دیگه ندارم، تو گفتی دلت می سوزه رفتی تو گفتی بر می گردی قبل یک ماه، ولی یک ماه و ششصد روزه رفتی غم دوریت من و بی آشیون کرد، حالا به زیر بارون خیس آبم نیا سراغ من، بده ببینی، که شب ها روی کارتون ها می خوابم!
بهم نشونه ای بده عزیزم، غم دوریت داره میده عذابم به این هم راضی ام اگر بزاری فقط یک شب تو کوچه اتون بخوابم تموم زندگیم چشم و نظر خورد، زمین خوردم مگه ربطی به من داشت اگه به قول تو من بچه بودم، مگه بی معرفت بچه زدن داشت؟
منی که بال و پر بودم برات و، حالا یه بی پناه کوچه گردم بیا دست من و بگیر بلند شم، یه عمر جمع و جورت کردم، نکردم؟ ای کاش بارون بیاد، دلواپسم شی، آخه واسه تو هیچ فرقی نداره ولی جا خواب من خیس میشه وقتی، بارون وقتی توی خیابون ها می باره میون آسمون به این بزرگی، ای کاش ستاره ی من می درخشید اگه پاییز سرآورد، فکرت از سر، واست افت داره، می دونم ببخشید
بیا برگرد، شاید مثل قدیم ها... بشه توی دلت یک ذره جا شم.. می ترسم وقتی برگردی که دیگه به کارتن خوابی عادت کرده باشم
به سایت آواما خوش آمدید! لطفاً توجه داشته باشید که محتوای این سایت برای افراد زیر 12 سال مناسب نمیباشد. برای ثبت نام، باید 12 سال یا بیشتر داشته باشید. با ثبت نام، شما تأیید میکنید که شرایط سنی لازم را دارا هستید.
با این کار تمام آهنگ ها از صف شما حذف می شود. آیا مطمئن هستید که می خواهید پاک
کنید؟
ای که در شبهایِ دوری گریه میکردی برایم رفتی و بعد از تو دنیا غرق شد در گریههایم بی تو آوازی دلم را پر نخواهد داد دیگر بی تو حتی شوقِ خواندن مرده دیگر در صدایم بی تو آغاز سکوتم، بی تو پایان ترانه خندههایم بیدلیل و گریههایم بیبهانه گرچه دیگر هستیام را شوق دیداری نماندهست باید از باران بگیرم خاطراتِ مردهام را یا که عادت میکنم با بغضِ گلدان پشت شیشه یا به دریا میدهم گلهای بارانخوردهام را تا به کی باید به یاد روزهای رفته باشم بعد از این باید تو را از خاطراتم پس بگیرم یا به شوقِ لحظهی برگشتنت عاشق بمانم یا شبی در آخرین رویای غمگینم بمیرم بی تو آغاز سکوتم، بی تو پایان ترانه خندههایم بیدلیل و گریههایم بیبهانه گرچه دیگر هستیام را شوق دیداری نماندهست باید از باران بگیرم خاطراتِ مردهام را یا که عادت میکنم با بغضِ گلدان پشت شیشه یا به دریا میدهم گلهای بارانخوردهام را
