وسوسه

یه روز آسمون بودم
گل خورشید تو چشام
دست غارتگر باد
نرسید به گرد پام

همیشه حرفای خوب
میشنیدم از زمین
اونقدر وسوسه کرد
تا منو آورد پایین
تا منو آورد پایین

اومدم اونجایی که
آدماش رنگی بودن
عشقشون عروسکی
همشون سنگی بودن

پر بغض بود تو گلوش
هرکی از راه میرسید
دیگه کام خشک من
طعم مرگ رو میچشید

اومدم فرار کنم
باز برم اون بالاها
اما خوب دیر شده بود
افتادم از هر دو پا

زمین از من دور میشد

منو با خودش نبرد
منو کشتن تو خودم
آب از آب تکون نخورد

من شکستم رو زمین
دنیا رو گرگ میبینم
آخه اون خنجرشو
جا گذاشته تو سینه م

منو رنگ کردی زمین
اگه از اینجا پاشم
یه روز هرطوری شده
تو رو از هم می پاشم

یه روز آسمون بودم
گل خورشید تو چشام
دست غارتگر باد
نرسید به گرد پام

همیشه حرفای خوب
میشنیدم از زمین
اونقدر وسوسه کرد
تا منو آورد پایین
تا منو آورد پایین