هروله

حرم آنجاست که داغ دلی از تیر گرفتی حرم آنجاست که آب از لب شمشیر گرفتی
حرم آنجاست دلم کو که برای تو بمیرد نظر مرهمتی کن که دعای تو بگیرد
نظر مرهمتی کن که دعای تو بگیرد
تو همانی که محال است دلی را بخراشی حرم آنجاست که باشم حرم آنجاست که باشی
حرم آنجاست حرم آنجاست حرم آنجاست حرم آنجاست
به تماشای درخشانی لدسته رسیدم به هوای نظری از تو دمیدم
تنو جان را به سر چشمه ی توحید کشیدم تنو جان را به سر چشمه ی توحید کشیدم
سر مویی به شکار دله عشاق رها کرده ای و باز چه ها کرده ای زمزمه منارو تو ای .. منارو
تو ای حسرت مجروح هزاران دله عاشق که سپردند به درگاه تو سر را
حرم آنجاست که دلهای شتابان به هواداری طوفان نگاهت بدمند و برسانند
لب تشنه ی یارا به زلال نظر پاک تو ای ماه
که با آه غبار از دل جهل همه بردی و گشودی به نگاهی در فردوس خدا را
و به دوزخ نظر تند تو فرمود حرامی به دل و دست و زبانی
که شدم خادم تشنیف گلویت خادم تشنیف گلویت خادم تشنیف گلویت
سپر حرمت ایوان تو شد دست و زبانم نگرانم که نخواهی وای نگرانم نتوانم نتوانم
تو همانی که محال است دلی را بخراشی حرم آنجاست که باشم حرم آنجاست که باشی