وقتی اشتباه ازم سر میزد حتی حالت نگات میشد عوض
خیلی راحت از اون چشات فهمیدم که با من بودن واست یه حس مسخره است
تو که با من غریبه بودی من حتی ندیدم ازت یه ذره خوبی
پشت گوش مینداختی نبینیم بهونه میوردی که حالت خوب نیست
حال نداشتی برام کم گذاشتی چرا از همون اول خب میگفتی دوستم نداشتی
نم نم نم بارون میباره دل کوچیک تو یادم میاره
که جایی نمونده بود برای منو ولی بازم دلم چقد تنگه دوباره

هر چی که بردی ازم مال تو نوش جونت
منو یه حس بد بعد تو تنهایام توی خونه
منو شعله رقصو آتیش فندکو عکسای تو
میون همون خونه که ساختم برای فردای تو
گریه های قبل رفتن دیگه رو تو نداره اثر
هیچ وقت تو دسترس نبودی مشترک مورد نظر
دست تو خالی نبود میدونستی که تو مشتتم
چشم تو از همه ترسیده بود گفتم که مثل کوه پشتتم
یه تصویر گنگ از چشمای تو رو بخار روی شیشه
لعنت به بودی عطر مردونه رو دستایی که رو نمیشه
یادت میاد که عاشق شدیم رو جسم بی جون برگای شهر
سرعت این رابطه تورو میکردش از راه به در
سر خروج از این رابطه روی فاز پیچیدنی
توی اوج احتیاجت رو به دستای کی میزنی
واسه رفتن از این رابطه مقدساتمو قسم میدی
توی عمق احساس تو من شاعر شدم تو نفهمیدی
تموم دنیای من یه آدم مونث بود
که بعد از خدای بالا سرم معنی واژه مقدس بود
من شاعر شعری شدم که پر شد از گرگ آدم نما
نفرین به تو که میلاسی با تموم نامحرما
میون جشن رفتن خاطرهامون رو آتیش بزن
یه ده ماهی میشه بریدم ازت چرا میشی تو پا پیچ من
از تموم اطرافیام همیشه بالاتر بودی

دیگه از دسترس نبودن تو نمیشم عصبی
دیگه نه مشترکی نه مورد نظری
اگه جوابمم ندی برام مهم نیستی دیگه
دلمو نمیدم به یه آدم عوضی
چقد بدمو گفتی یه مشت حرفای مفتی
که پشت سرم میزدی خوب تو روم میگفتی
خوبتو میگفتم هر کی آمارتو گرفت
ولی جفتمون دروغ میگفتیم
نم نم نمه بارون میباره دل کوچیکتو یادم میاره
که جایی نمونده بود برای منو ولی بازم دلم چقد تنگه دوباره