شبی ناگهان از تو تنها شدن
شب حس ای کاش فردا شدن
شب جان بارانم آتش گرفت
شب بغض کهنه زبانش گرفت
شب تکه تکه غرورم شکست
دلم متن سنگ صبورم شکست
شب آینه تا شد از دیدنم
پر از وحشت مرگ خوابیدنم
همین لحظه هایی که ناباورند
مرا تا مزار خودم می برند
کسی مرده در من که مؤمن نبود
سزاوار احساس ممکن نبود

کجایی تو ای عطر بخشودگی
به دادم برس مردم از زندگی
در این ناگهان تلخ و تنها شدن
به دادم برس صبح فردا شدن
فراسوی انکار و دلواپسی
رسیدن به آرامش بی کسی
حریقی که پایان این بستر است
شکفتن در آغوش خاکستر است
همین لحظه هایی که ناباورند
مرا تا مزار خودم می برند
کسی مرده در من که مؤمن نبود
سزاوار احساس ممکن نبود
همین لحظه هایی که ناباورند
مرا تا مزار خودم می برند
کسی مرده در من که مؤمن نبود
سزاوار احساس ممکن نبود