متن آهنگ

ای شاهد قدسی، کِه کَشَد بند نقابت
وی مرغ بهشتی، که دهد دانه و آبت

خوابم بشد از دیده در این فکر جگرسوز
کآغوش که شد، منزل آسایش و خوابت؟

درویش نمی‌پرسی و ترسم که نباشد
اندیشهٔ آمرزش و پروای ثوابت

هر ناله و فریاد که کردم نشنیدی
پیداست نگارا که بلند است جَنابت

تیری که زدی بر دلم از غمزه، خطا رفت
تا باز چه اندیشه کند رای صوابت

راه دل عشاق زد آن چشم خماری
پیداست از این شیوه که مست است شرابت