خورشید در این کرانه تنهاست
تنهاست که بی مثال و همتاست

تنها نه منم شکسته قامت
پشت فلک خمیده هم تاست

گر صبح مراست، دیده ی توست
ور خانه تو راست، سینه ماست

از پشت نگاهت ای پری روی
بی تابی قلب خسته پیداست

می سوزد و همچنان وفادار
می گرید و همچنان فریباست

وان چشم که چشمه ی کمال است
امروز اسیر موج غمهاست

خورشید نشسته بر لب جوی
یا ماه فتاده روی دریاست

روی تو نه رو، بدر ماه کامل
زلف تو نه زلف، شام یلداست

چشم تو نه چشم، چشمه ی نور
کام تو نه کام، جام صهباست

گفتند که تیغ ابروانت چون آه ستم کشیده برّاست
گفتم که عجب نیایدم چون آغشته به آب دیده ی ماست