بیراهه

از این بیراهه سرسبز هزاران کس هزاران روز می رفتند

و تن را در شمیم شعر کوهستان به دست خلسه میدادند

سحرگه شیر داغ کلبه کوهی چه سکر آتشینی داشت

نگاه رهروان باران ایمان بود قدمها محکم و راسخ نقوش دوستی

می کاشت و شرم غنچه های تازه بالغ را لباس نو می پوشاند
♪♪♪

تو می یدی تو می دیدی پل دستان پاکی

را که چونان پیچک و پایه تفاهم را شکوهی تازه می دادند

تو می دیدی غزلهای غزلساز طبیعت را که در

زهدان کوهستان به فکر روز میلادند . تو می دیدی اصالت را