زیـنـب از سـوز جــگــر رو بـــه ســــــوی شــــاه نـــجـــف کــــرد و بـگـــفـــت

ای پــــدر از بـَـهــر چــه امـــداد ، عـیـالـت نـــنــمــایـی کــه شــدیـــم خـــوار

هــمـه در دسـت خـصـان گـشتـه گـرفـتـار بـیـا ای شـه ابرار ببیــن گردن بیمار

غـُــــل جـــامـعـه و با تن تبدار، بـشد آل عـلـی خـوار مـرا بـیـش مــکـُن خـوار

ســر از قـبـر بــرون آر و بـــِــکَـــش تـــــیــــغ و بــِـکُـــــش لــــشــکــر کــفــار

که به دست پسر سعد زنا کار اسیریم می زند بر سر و دوشم بفریاد خروشم

نـــبـــوَد طـاقــت و هـوشـم کــو اَجَـــل تــا کـــه بـیـایــد لــذت مــرگ بـنـوشم

مـــن ضـــعــیــفــه چـه کـنـم حـیـدر کـــــــرّار تـــویــــی قــــاتــــل کــــفــــار

نـــظـــــــر کـــــــن بــــــه ســـــــــوی کــربــبــلــا بـــــاب مــــــن زار

بــبــیــن لــالـــه رخــــان خـفـتـه در ایـــن مـعـرکــه بــی ســر نـوگل باغ پیمبر

پـــســــر ســـاقــی کــوثـــر شمـر بـبـریـده لــب تـشـنـه سـرش از دم خنجر

بـر سـر نـی هـمـه سـرهــای جـوانــان و عـزیــزان جـلو ِ عــمــه و خـواهـر

دخـتـرت زیـنـب مـضـطـر مــی زنــد سـکـیـنـه بـر سـر داد از شمر ستمـــگــر

ایــن زمــان رو بــه سـوی کـوفـه روانـیـم و هـمـه نــالــه کـنـان اشک فشانیم

که در روز جـزا امت جدّم به آزادی و خرم ز آتش برهانیم و به جنّت برسانیم