از کودکی؛ در گوشِ مـــا خواندند…

عشقِ وطن؛ هـمرازِ ایمان است…

این نقشه یِ جغرافــیایِ عشق…

آیینِ دل؛ آینه یِ جـــان است…

این سـو خزر… آن سو ســـپاهان است…


اینجا ارس… آنجا خراسـان است…

اینجا خلیجِ تا همیشــه… همیشه… فــــارس

این مرزِ پُر آغـازِ ایران اسـت…

ما؛ راست قامـت! سَـــرو آزادیم…

ما؛ جان به راهِ عاشـقی دادیم…

دشمن؛ اگر سرســـــخت چون سنگ است…


ما؛ سخـت تر از جنسِ پولادیم…

ما؛ ریشـه در خاکِ وطن داریـــم…

ما؛ مردمی آزادُ… هوشـــیاریم…

باید بســازیم… و امانـت بان…

آن را به نسـلِ بعد؛ بسپاریم…

اینک!!! رسـیده نوبتِ این نسـل…

اینک!!! زمــانِ سر فرازی هاسـت…



ایرانِ من!!! ای ســرزمینِ عشق!!!…

سـرفرازی؛ راسـتی زیباست…

این خـــاک؛ معراجِ شـهیدان است…

عشقِ وطـن؛ همرازِ ایمـــان است…

این نقشـــه یِ جغرافیـــایِ عشق…

ایران! ایـــران! ایـن مرزِ پُر آوازه؛ ایـــران است