نازنینم خداحافظ… من؛ دیگه برنمیـگردم…
بسه! هــرچی که کشیدم… بسّه! هرچی گریه کردم…

نازنیـنم خداحافظ… دیگه اینجا؛ جایِ من نیست!…

رسمِ زندگی؛ تووو اینجا، چیزی جز تنها شُدن نیست


وقتِ رفتن؛ آسمون هم مثلِ من، از هم میپـاشِه…

خیلی سـخته!!! که یه آدم انقدَر غریبه باشه

میرم… اما نمیدونم! چجوری طاقت میارم؟!؟!


من توو کوچه هایِ این شهر، جَوونیــمو جا میذارم

هیچکی نیست! که وقتِ رفتن، پُشـتِ سَرم اشکی بریزه

جـادّه ای که پیشِ رومه… جادّه ی مرگ و گُریزه

نازنیـنم خداحافظ… من گِلایه ای ندارم…

تنها من نیستم… که اینجا به شب و گریه دُچـارم

نازنینم خداحــافظ… سرنوشـتِ من همینه!!!…

باید! از اینجا برم؛ تا کسی بُغـضمو نبینه