مَن عاشِق کسی شُدَم ، که راهِش از دِلم جُداست …
انقدر خودِشو دوست داره ، فکر میکنه خود خداست
مَن عاشق کسی شدَم ، که دِلش از هَمه پُره …
بی خودی دِلخوشم بهش ، بی خودی از مَن دِلخوره
زُل میزنه توی چشام ، اما مَنو نمیبینه
وَقتی با هَم میریم یه جا ، کنار مَن نِمیشینه
هَر کاری واسش میکنم ، اما به چشمِش نِمیاد
تو این هَمه سال نشده ، یه بار ازم چیزی بخواد
خیلیا میگن مَنو اون ، وَصله ی ناجور هَمیم …
خیلیام فکر میکنند ، که دوستای دور هَمیم …


انقدر غَریبی میکنه ، که حِس مَن یَخ میزنه …
فقط یه خوبی داره که ، مُطمئنم مال مَنه …
خوب میدونم با هیچکسی ، اندازه ی مَن راه نمیاد
به چشمش هیچکی غیر مَن ، این هَمه زیبا نِمیاد
هَر کاری واسش میکنم ، اما به چشمِش نِمیاد
تو این هَمه سال نشده ، یه بار ازم چیزی بخواد
خیلیا میگن مَنو اون ، وَصله ی ناجور هَمیم …
خیلیام فکر میکنند ، که دوستای دور هَمیم …