چرا من، زندگی

دل دل نکن حرفی بزن حرفی بزن بی گفت و گو
بی زمزمه بی همهمه حرفی بزن بی های و هو
بی دقدقه حرفی بزن شب میرود دل دل مکن
این لحظه ها رو بی تپش از کف مده باطل مکن
وا کن لب از لب نازنین چیزی بگو حرفی بزن
چرخی بزن با شعر شب چیزی بگو از من به من
وا کن لب از لب نازنینم وقتی کسی جز ما نمانده
شب مانده و شعر و من و تو چیزی به صبح اما نمانده
وا کن لب از لب نازنینم وقتی کسی جز ما نمانده
شب مانده و شعر و من و تو چیزی به صبح اما نمانده
پروانه پوشم کن اگر آینه عریانیم دریا بنوشانم اگر صحرای سرگردانیم
فریاد کن در شب مرا شاید شب آغازم کند
شاید لب از لب وا کنی شب قصه پردازم کند
نو کن مرا بی ماه نو با غم کن از گل بافتنت
وقتی که پروا می کند پروانه پیراهنت
وا کن لب از لب نازنینم وقتی کسی جز ما نمانده
شب مانده و شعر و من و تو چیزی به صبح اما نمانده
وا کن لب از لب نازنینم وقتی کسی جز ما نمانده
شب مانده و شعر و من و تو چیزی به صبح اما نمانده