رفته

ای که رفته با خود دلی شکسته بردی
این چونین به طوفان تن مرا سپردی
ای که مهر باطل زدی به دفتر من
بعد تو نیامد چه ها که بر سر من
بعد تو نیامد چه ها که بر سر من
ای خدای عالم چگونه باورم شد
آنکه روزگاری پناه و یاورم شد
سایه اش نماند همیشه بر سر من
زیر لب بخندد به مرگ و پر پر من
زیر لب بخندد به مرگ و پر پر من
رفتی و ندیدی چه بی تو شکسته بال و خسته ام
رفتی و ندیدی چه بی تو چگونه پر شکسته ام
رفتی و نهادی چه آسان دل مرا به زیر پا
رفتی و خیالت زمانی نمی کند مرا رها
ای به دل اشنا تا که هستم بیا
وای من اگر نیایی وای من اگر نیایی
رفتی و ندیدی چه بی تو شکسته بال و خسته ام
رفتی و ندیدی چه بی تو چگونه پر شکسته ام
رفتی و نهادی چه آسان دل مرا به زیر پا
رفتی و خیالت زمانی نمی کند مرا رها
ای به دل اشنا تا که هستم بیا
وای من اگر نیایی وای من اگر نیایی