گردنم بنداز تموم تقصیرارو

بذار بمونه با این منِ بیمارو

چند تا عکسی که ازت هست روی این دیوارو

تو فقط راحت بذارم این یه بارو

نفسامو بکشم تنهایی صب تا شب

بهتر از اینه که هر روز با بغض پاشم

اومدی باشی چراغ خونم

میگذره من هر شبم تنهایی با شمع



منو به هم ریختی حالا بوده قصدت چی

سربازت بشم و تو ملکه‌ی قصرت شی

نشونم دادی گرگی تو لباس میش

آخرم به آرزوهام زدی تو آتیش

منو ببین حالم خرابه

رو صورتم خنده سرابه

منو ببین که دردام اینقد زیاده که خودش یه کتابه



هر چی داشتم آرزو دادی به باد تو

مگه می شه تو سنگدلی کسی برسه به پاتو

عاشقت بودمو تو حتی نخواستی

که بشناسی منو، گم نکنی دلمو …



ورس:

یه کاری کردم که بذارم چشام

عینک بدبینی و نبینه نگام

تموم خوبی های دورمو یه ریز

هوای گریه و غم کنه

دیواری کوتاهتر از دلم ندیدی

که خوشی‌های منو دزدیدی

برمیگرده همه ورقا ولی به جاش

تو میمونی با زندگی و غماش



هر چی داشتم آرزو دادی به باد تو

مگه می شه تو سنگدلی کسی برسه به پاتو

عاشقت بودمو تو حتی نخواستی

که بشناسی منو، گم نکنی دلمو …