غله نبود گندم نبود

گریه نبود مردم نبود

فانوس و کار و کشت نبود

طاووس و مار زشت نبودساده و پوست کنده بگم

حتی بهشت بهشت نبود

فرشته گفت: آدم چته؟

دلم گرفته می دونی؟

فرشته گفت توی بهشت اونم روزای مهمونی

هزاره ی اول خاک

گندم و سیب دشنه و تاک

حوا میگه چه گندمی

آدم میگه کوه طلاست

فرشته با خودش میگه

بیچاره خیلی مبتلاست

فرشته میگه نوش جون

حاصل کار و کشتته

یه لقمه نون قیمت جون

بهار سرنوشتته

آدم میگه طعنه نزن

زن که نبود بهشت نبود

وقتی بهشت کنارته

چی میگی از بهشت چه سود

اونی که مارو آفرید

طاووس و مار رو آفرید

از سود و بود و توش و زاد

پس نگرفت هرچه رو داد

حوا بهشت آدمه

آدم ولی آدم کمه
وقتی که چشمه رود می شه
دنیا همون که بود میشه


یه روزی خوبی کشت میشه
دنیا بازم بهشت میشه