گل من بستان گشته رويت
چمن از گل شد، چون سر کويت
بلبل از مستی هر نفس نغمه اي سر کند
سبزه درگيرد روي صحرا را
لاله آرايد چهر زيبا را
قطره باران چهره لاله را تر کند
با ميناي مي آماده کن مي را
هان مطرب بزن، ساقي بده مي را
کز بلبل آيد نغمه نوروزي
پر کن قدح با شادي پيروزي
دلدادگان را اي گل صلا ده
جامي ز ما گير جامی به ما ده
نوگلي پيدا در بهاران کن
روي و مويش را بوسه باران کن
هر دم از شادي خنده زن، باده خور پاي گل
لاله گر خواهي؟ آتشين رويش
سنبل ار جويي تار گيسويش
گل اگر بايد چهره او نگر جاي گل
شد فصل گل و من دور از آن ماهم
اي سرو روان، وصلت به جان خواهم
بازآ که چون گل در کنارم باشي
در نوبهاران، نوبهارم باشي
دلدادگان را اي گل صلا ده
جامي ز ما گير جامی به ما ده