چه نجیب و مومنانه دل به حرفای تو دادم

گفتم از گرمی دستات تو شب ترانه شادم

گفتم این نگاه معصوم رنگ قصه های خوبه

فصل نام با تو بودن یه طلوع بی غروبه

این صدای قلب من بود که فقظ با تو تپش داشت

وقتی که دستمو قصه توی دستای تو میذاشت

راز عشق بین ما رو زمین و زمونه فهمید

حرف با هم بودن ما تو تموم دنیا پیچید

تو نخواستی یکی باشیم زیر سقف خیس بارون

رفتی تا زندگی باشه واسه من مثل یه زندون

حالا بی تو تک و تنها رو به دلتنگی نشستم

چشم به راه زخمی تازه از دلی سنگی نشستم

آره من همون پرندم که دور از روح بهاره

هنوزم قفس به دوشه نای پر زدن نداره

آره من همون پرندم که دور از روح بهاره

واسه تو قفس به دوشه نای پر زدن نداره