نامدگان و رفتگان

نامدگان و رفتگان
از دو کرانه زمان
سوی تو میدوند هان
ای تو همیشه در میان
سوی تو میدوند هان
ای تو همیشه در میان

آه که می زند برون
از سرو سینه موج خون
من چه کنم
که از درون
دست تو میکشد کمان
من، چه کنم
که از درون
دست تو میکشد کمان

پیش وجودت از عدم
زنده و مرده
را، چه غم
کز نفس تو
دم به دم
میشنویم بوی جان
پیش تو جامه در برم
نعره زند که بردرم
آمدمت که بنگرم
آمدمت که بنگرم
گریه نمی دهد امان
گریه نمی دهد امان

ای گل بوستانسرا
از پس پرده ها درا
بوی تو میکشد مرا
بوی تو میکشد مرا
وقت سحر به بوستان
هرچه به گرد خویشتن
مینگرم دراین چمن
آینه ی ضمیر من
جز تو نمی دهد نشان
هرچه به گرد خویشتن
مینگرم دراین چمن
آینه ی ضمیر من
جز تو نمی دهد نشان

نامدگان و رفتگان
از دو کرانه زمان
سوی تو میدوند هان
ای تو همیشه در میان
سوی تو میدوند هان
ای تو همیشه در میان