وا مهمونى ما ، چيزى نموندِن ساز دل واگِه

خدايا نقش نازيبا اَ قابِ آب و گِل واگِه

بِگَه موعودِ ما، پا بَ حوروس ، از جا خو پيدا بَش

رسى عيشِ خداوندى وا يَكبارَه هويدا بَش



دوبارَه جمعِ تاجِ گُل پس از بارى مهيّا بو

دوباره افتخارِ مَه نصيب شهر دريا بو

تموم مهمونان هر يك به رسمى گرد هم هُوندِن

كه طرحى نو، بريزِن بِى جهان و آنچه كه موندِن



يَه چيزى چرخ اَخاردِن كه اَگِى، نقشِ يه مردابِن

به مثلِ پيچِ مالوكِن ولى بى مثل و نايابِن

فلك شادِن، فلك مَستِـن كه وا دامن نَچرخيدِن

اى چرخ و پيچ آن نقشِن كِه هيچ كَه، هيچوه نِى ديدِن