روح جنگل سرد و خاموش شب گرفته بیشه ها را

میزند دستی تبردار ساقه ها و ریشه ها را

تا نوازد روزگاران نغمه های آدمیت

شسته دیگر موج نفرت نقش پای آدمیت
♪♪♪

در چنین قرنی بلاخیز در شب تاریک تردید

یک نفر با قلب من گفت مردی می آید ز خورشید

مردی می آید ستم سوز در نگاهش موج دریا

شیرمرد بیشه عشق مرد مردستان طاها
♪♪♪

می رسد آن غایب آخر با بهاری نو رسیده

شب شکافی همچو حیدر اسبش از جنس سپیده

می رسد از خطه ی نور تا فروزد جان شب را

شعله ی تیغش بسوزد پرده ی پیمان شب را
♪♪♪

مردی از نسل محمد بر تنش شولای طوفان

زین و برگ اسبش از خون آخرین منجی انسان

مردی از دنیای بهتر روحش از آیینه برتر

در گلویش نینوایی ست اوج پرواز کبوتر