قوی سیاه

پایه ی فرار من باش از تو این شهرِ خود آزار
بو گرفته این تمدن بیا برگردیم توی غار
بیا برگردیم به جنگل مثل انسان نخستین
شیمایی شدم اینجا توی این هوای سنگین
فقط عاشقِ تو هستم توی این شهر درندشت
پایه ی فرار من باش رفتنی بدون برگشت
مهریت یه ابر زخمی شیربهاتم شیر آهو
میشه آرامشو حس کرد بی شکنجه بی هیاهو
سر بکشیم این اتوبانو عشقِ من درشکه میخواد
ما مکافات زمینیم وسط این همه خون باد
ما دوتا قوی سیاهیم که پَرامونو بریدن
دیگه جلد فاضلابیم جلد دود و دم و آهن
ماهُ رنده کن تو دستام پشته شهر بد قواره
من که پابنده تو هستم اگه آینده بزاره
خون نمیرسه به مغزم گیرِ لکنت زبونم
بذار تو حریمه رویات یه پناهنده بمونم
تو نماد شهر من باش توی جنگل سپیدار
ما دوتا نقاشی میشیم روی دیواره ی یک غار