شبیه مرغک زاری کز آشیانه بیفتد جدا ز دامن مادر به دام دانه بیفتد ز نازکی ز ندامت ز بیم صبح قیامت بدان نشان که شنیدی سری به شانه بیفتد سری به شانه بیفتد سری به شانه بیفتد به کار آنکه برون از بهشت گشته عجب نی که در جهنمِ غربت به یاد خانه بیفتد نشان گرفته دلم را کمان ابروی ماهی خدای را که مبادا دل از نشانه بیفتد دل از نشانه بیفتد دلم به کشتی کٌربَت به طوف لوجّه غربت چو از کرانه ی تربت به بی کرانه بیفتد شوم چو ابر بهاران ز جوش اشک چو باران که دانه دانه برآید که دانه دانه بیفتد جهان دل است و تو جانی، نه بلکه جان جهانی کمی سکندر و دارا کز این فسانه بیفتد خیال کن که غزالم بیا و ضامن من شو بیا که آتش صیاد از زبانه بیفتد خیال کن که غزالم خیال کن که غزالم بیا و ضامن من شو خیال کن که غزالم الا غریب خراسان، رضا مشو که بمیرد مگر که مرغک زاری از آشیانه بیفتد حبیب من
به سایت آواما خوش آمدید! لطفاً توجه داشته باشید که محتوای این سایت برای افراد زیر 12 سال مناسب نمیباشد. برای ثبت نام، باید 12 سال یا بیشتر داشته باشید. با ثبت نام، شما تأیید میکنید که شرایط سنی لازم را دارا هستید.
با این کار تمام آهنگ ها از صف شما حذف می شود. آیا مطمئن هستید که می خواهید پاک
کنید؟
ای که در شبهایِ دوری گریه میکردی برایم رفتی و بعد از تو دنیا غرق شد در گریههایم بی تو آوازی دلم را پر نخواهد داد دیگر بی تو حتی شوقِ خواندن مرده دیگر در صدایم بی تو آغاز سکوتم، بی تو پایان ترانه خندههایم بیدلیل و گریههایم بیبهانه گرچه دیگر هستیام را شوق دیداری نماندهست باید از باران بگیرم خاطراتِ مردهام را یا که عادت میکنم با بغضِ گلدان پشت شیشه یا به دریا میدهم گلهای بارانخوردهام را تا به کی باید به یاد روزهای رفته باشم بعد از این باید تو را از خاطراتم پس بگیرم یا به شوقِ لحظهی برگشتنت عاشق بمانم یا شبی در آخرین رویای غمگینم بمیرم بی تو آغاز سکوتم، بی تو پایان ترانه خندههایم بیدلیل و گریههایم بیبهانه گرچه دیگر هستیام را شوق دیداری نماندهست باید از باران بگیرم خاطراتِ مردهام را یا که عادت میکنم با بغضِ گلدان پشت شیشه یا به دریا میدهم گلهای بارانخوردهام را
