دلتنگی های آدمی را باد
ترانه ای می خواند رویاهایش را
آسمان پر ستاره نادیده می گیرد
و هر دانه ی برفی به اشکی نریخته می ماند
ای بزرگ موندنی خدا نگهدار
ای طلایه دار روز خدا نگهدار
رفتنت مرگ گذشته های ما نیست
ای حماسه ی هنوز خدا نگهدار
خدا نگهدار
کوچه ی ما هنوزم بن بسته اما
دیگه تا رود بزرگ راهی نمونده
خونه این خونه ی ویرون خیلی وقته
که من و ما رو به همدیگه رسونده
گرمی دست نوازشگرت ای کاش
بار دیگه مرهم زخمای من شه
کاش بازم یه لحظه تو این ظهر تن سوز
سایه ی تو همه ی دنیای من شه
ای بزرگ موندنی خدا نگهدار
ای طلایه دار روز خدا نگهدار
تو که آخرین پناه گریه بودی
زیر آوار کدوم غصه شکستی؟
از دل غنچه ها خون فواره می زد
وقتی که تو باغ شب چله نشستی
سرنوشت عروسک قصتو این بار
به ضیافت یه خواب ابدی برد
نیستی و جغدا تو گوش هم می خونن
که پلنگ زخمی تو جنگل شب مرد
بی تو مثل قصه های ناتمومم
از منی که بی تو ویرون شده خستم
تن تو تن صمیمی تو نیست و
من مث یه آینه تو خودم شکستم
ای بزرگ موندنی خدا نگهدار
ای طلایه دار روز خدا نگهدار
خدا نگهدار