شب تار

بینی جهان را، خود را نبینی
تا چند جانان غافل نشینی
نور قدیمی شب را بر افروز
دست کریمی در آستینی
بیرون قدم نه از دور آفاق
تو پیش از اینی، تو بیش از اینی
سرکش مشو که چون شمع
از غیرتت بسوزد
دلبر که در کف او
موم است سنگ خارا
جانی که بخشند، دیگر نگیرند
مرگ است صیدی، تو در کمینی
صورتگری را از من بیاموز
شاید که خود را باز آفرینی
بینی جهان را، خود را نبینی
تا چند جانان غافل نشینی
نور قدیمی شب را بر افروز
دست کریمی در آستینی
بیرون قدم نه از دور آفاق
تو پیش از اینی، تو بیش از اینی