سادگی

هرچی داشتم دادم از دست تویه رنگی ورفاقت

هر چه خسته است ظاهر من مونده بازم استقامت

مگه میشه که بخندم وقتی دل گرفته باشه

وقتی با دست رفیقم هستیم از دست رفته باشه

نمی دونی چه غروری داره این زیلوی پاره



همه چی که زور و زر نیست گاهی فقرم افتخاره

من ِ صادق می دونستم که نباید ساده باشم

نباید با سادگی هام هستیمو از هم بپاشم

اگه دستام خالی مونده یا برنده ام یا که باختم

اگه بودم بی تفاوت اما دردو می شناختم



نمی دونی چه غروری داره این زیلوی پاره

همه چی که زور و زر نیست گاهی فقرم افتخاره

هرچی داشتم به تو دادم حتی تو فقرو نداری

باز همونم که می دونی تو کی هستی تو چی داری

عمری درد دوست و دشمن رو دوشم سنگینی کرده


برای مرد گریه ننگه چون که سختی واسه مرده

نمی دونی چه غروری داره این زیلوی پاره

همه چی که زور و زر نیست گاهی فقرم افتخاره