دلسپرده

به تو تکیه داده بودم نفست چاره ی من بود

اون غریبه با نگاهش دل آواره ی من بود

به تو دل سپرده بودم به خیالم موندگاری

توی جاده های غربت من و تنها نمیذاری

به خیالم که بهار و با تو پشت سر میزارم

برگای زرد و خزون واسه تو هدیه میارم

به خیالم که زمستون فصل رویایی فرداست

رسم این زمونه ی پیر غافل از دلای تنهاست

کاش میدونستی که اشکام پشت دیوار غروره

بغض خاموش نفسهام مثل پروانه صبوره

کاشکی میدونستی که این مرد پشت تنهایی اسیره

واسه چیدن ستاره دیگه افسوس خیلی دیره

کاش میدونستی که اشکام پشت دیوار غروره

بغض خاموش نفسهام مثل پروانه صبوره

کاشکی میدونستی که این مرد پشت تنهایی اسیره

واسه چیدن ستاره دیگه افسوس خیلی دیره