تف و لعنت

خسته و زخمی و داغـــون یه گوشه کنج خیابون
گونه هام خیسه از اشک و تو دلم غصه فراوون
هرکسی رد میـــشه انــــــگار منو اصلا نمیبینه
هیچ کسی حتـــی یه لحظــــه پای حرفام نمیشینیه
هیچ کسی دلش نمیخواد جــای من باشه یه روزم
باید اینجا تک و تنها تا همیـشه من بسوزم
منی که یه روزگاری واسه خـــودم کسی بودم
همه چی داشتم و اینجور غریب و بی کسی نبودم
تف و لعنت به تو ای عشق که منو دیوونه کردی
خونــــه ی آباد من رو اینجوری ویـــرونه کردی