به فردا

به گلگشت جوانان

یاد ما را زنده دارید این رفیقان

که ما در ظلمت شب

زیر بال وحشی خفاش خون آشام

نشاندیم این نگین صبح روشن را

به روی پایه ی انگشتر فردا

و خون ما

به سرخی گل لاله

به گرمی لب تبدار بیدل

به پاکی تن بیرنگ ژاله

ریخت بر دیوار هر کوچه

و رنگی زد به خاک تشنه ی هر کوه

شما یاران نمی دانید

چه تب هایی تن رنجور ما را آب می کرد

چه لب هایی به جای نقش خنده داغ می شد

ولی ما دیده ایم اندر نمای دوره ی خود

حصار ساکت زندان

که در خود می فشارد نغمه های زندگانی را

و رنجی کاندرون کوره ی

خود می گدازد آهن تنها

کسی از ما

نه پای از راه گردانید

و نه در راه دشمن گام زد

کسی نه پای از راه گردانید

وعشق از ماست لای

برگهای هر کتابی راه میخوانید

و این صبحی که می خندد

به روی بام هاتان

و این نوشی که

می جوشد درون جام هاتان