باغ پژمرده

برای بغض گنجیشکای بی خونه
یه قطره اشک روی گونه هات بس بود
همین باغی که از پژمردنش میگی
تو‌ اوج خنده و آزادی بی کس بود
♪♪♪
هنوز شاید نمیدونی پرستوها
نه از سرما که از تنهایی میمیرن
به این خاطر همیشه زندگی زیباست
که دل ها لحظه ای آروم نمیگیرن
♪♪♪
من از بی طاقتی های تو دلگیرم
نه اینکه با تو و حس تو بد باشم
نمیخوام بیخودی غمگین و ویرون شی
یا تو هر اشتباهی با تو همپا شم
♪♪♪
واسه کاجی که از ریشه تبر خورده
چه سودی داره جشنای زمستونی
زمانی که قراره گم بشم از تو
چه بهتر که بمیرم تو پشیمونی
♪♪♪
اگه طوفان نباشه دریا دریا نیست
چرا میترسی از بی رحمی تقدیر
ستاره توی ظلمت معنی میگیره
نترس از این سیاهی های دامن گیر
♪♪♪
برای بغض گنجیشکای بی خونه
یه قطره اشک روی گونه هات بس بود
همین باغی که از پژمردنش میگی
تو‌ اوج خنده و آزادی بی کس بود